O robótkach i nie tylko

Sklerotycznie...

2010-08-01T19:08:00.006+02:00

Jakiś czas temu, zafascynowana filcowankami Oli, postanowiłam się zmierzyć z techniką filcowania igłami. Zamówiłam co trzeba, jak grzeczna uczennica przerobiłam pierwszą część kursu Oli, połamałam większość igieł, zanotowałam w mojej bardzo dobrej (ino krótkiej) pamięci, że koniecznie muszę zamówić następne - bo zabawa wszak przednia, a zrobienie figurki (Voo Doo) szefa - kuszące, i ...zapomniałam.
Moje filcowe wypociny znalazłam dopiero po roku:

Krzywe toto i nieco niedorobione ale i tak podtrzymuje zdanie, że zabawa świetna (nieco kłująca - co potwierdzi mój lewy kciuk, igła usiłowała przejść na wylot) - będą dalsze takie drobiazgi*. Na brak pomysłów nie narzekam. A może i na mokro pofilcuje?

*kiedyś....

Rozkręcam się...

2010-06-27T14:43:00.003+02:00

Przez okres mojej robótkowej niemocy kompletnie zaniedbałam prezentowo rodzinę i przyjaciół, Bagatelka - mam jakieś 10 prezentów różnej kategorii "wagowej" do zrobienia.
Są tam i całkowite drobiazgi, i drobiazgi mniej drobne, niespodzianki, których przyszły obdarowany się nie spodziewa (a które miałam zrobić już hoho i trochę temu- z przyjaźni, sympatii, wdzięczności, dla czystej przyjemności własnej i cudzej, itd), i oczywiście mnóstwo imieninowo-urodzinowych.

Ale nie bój żaby (wszak, jak wszyscy wiedzą, żaba w wodzie nie bodzie) coś drgnęło.

Biała Muza, szydełko nr 0,95

Choć akurat ten przedstawiciel niebiańskich łąk zaległy nie był...ale co tam - grunt, że się rozkręcam (luuuuuuuuudzie - a jaką mam długaśną listę koniecznychdozrobienia).

Motylkowy zawrót głowy

2010-06-14T21:24:00.003+02:00

Wyhaftowałam kiedyś motylka. Motylek, jak to motylek, długo w jednym miejscu nie usiedzi. Choć mam nadzieję, że na tym cudzie zabawi nieco dłużej

Jap - nie mylicie się - mój motyl miał zaszczyt zagościć na przepięknym patchworku uszytym specjalnie dla Jolci przez najzdolniejsze kołderkowe ciocie (zdjęcie potwora zakoszone Jolci) - ta kobieta to ma szczęście do prezentów.

Mój haft stanowi tak drobny element tego cuda, że ochrzciłam go mianem Pana Pikusia.

Aida 18 , podwójna nitka muliny DMC

Popcorn, Popcorn...

2010-06-11T17:23:00.006+02:00

Nie uważacie, że miś o jakże apetycznym imieniu - Popcorn, jest przeuroczy?
Do takiego przynajmniej wniosku doszłam haftując misie z dwóch zestawików (na miano zestawu to to jest stanowczo za małe) dołączonych swojego czasu (czyt. daaaaaaaaaawno) do angielskiego pisemka "The World of the Cross Stitching".

Aida 16, pojedyncza nitka muliny DMC

Misiaki prawdopodobnie wylądują na kartkach - aż się proszą.

Coś

2010-06-03T19:29:00.008+02:00

Dostałam prezent, dostałam prezent, dostałam prezent - prawie całkowicie niespodziankowy. Prawie - bo już od dwóch miesięcy słyszałam "mam coś dla ciebie". Jakoś się nie składało. A jak już się złożyło to okazało się, że "coś" jest poprawiany, ulepszany i dopieszczany. W końcu kategorycznie zażądałam "ja chcę mojego cosia!".
No to dostałam. Z licznymi uwagami, że on niby nie jest idealny, że mógłby być lepszy, że jeszcze by go poprawiła. Phi - co ona tam wie, ta cała KasiaS.

Cuuuuuuuuuudniasta jest - prawda? I całkowicie, absolutnie kocia. Moja pierwsza ręcznie robiona zakładka - nie stary bilet, nie lista zakupów, nie kawałek nitki- zakładka, najbardziej zakładziasta ze wszystkich zakładek.
Kasiu - jesteś wspaniała, bardzo Ci dziękuję.

A książka założona ulotką z herbaciarni - no bo jak ja bym mogła takim cudem? Jeszcze się zniszczy...

2010-05-30T12:54:00.010+02:00

Ten post miał wyglądać inaczej. Wielki "come back", reaktywacja godna Matrixu, i miało być o tym, że teraz już regularnie i rzetelnie, i w ogóle, i w szczególe.

Takie były plany - jeszcze w zeszłym tygodniu na spotkaniu robótkowym, kiedy gro osób pytało mnie czemu nie piszę, nie robię...

I wtedy, tydzień temu, w nocy z soboty na niedzielę kawałek nieba spadł mi na głowę.
Moja kocia emerytka zaczęła się w nocy dusić - zanim zdążyłam sprawdzić, które kliniki mają nocny dyżur, kotka przeniosła się w Krainę Wielkich Mysich Łowów, mleczkiem i koktajlem truskawkowym płynącą...

Oj źle mi bez kici, źle i pusto...

Nikt mi już bukietu konwalii nie przyniesie...

2010-02-07T13:52:00.006+01:00

Tak się jakoś złożyło, że w chwilach największego smutku i załamki nie jestem w stanie zajmować się czynnościami, które w warunkach normalnych sprawiają mi mnóstwo przyjemności.

Ba! nie jestem w stanie to dość łagodnie powiedziane - mnie po prostu odrzuca...Odrzuca od blogowania, robótkowania, podglądania blogów, komentowania, czytania...Jeśli do tego dodać jeszcze moją niechęć do "wywnętrzania", łatwo dośpiewać sobie powód czemu to moje małe miejsce w sieci zamilkło...coś się stało...

Od połowy stycznia nie ma już z nami mojego ukochanego dziadka. Odszedł po ponad 90 latach życia, zjedzony pod koniec przez wstrętne choróbsko.

A nam została garść pamiątek i cudownych wspomnień, i ta wkurzająca świadomość, że znowu się czegoś nie zdążyło...

Coś robię

2010-01-10T12:25:00.003+01:00

Zima w pełni więc stwierdziłam, że najwyższy czas pomyśleć o dogrzaniu szyi. No wiem - rychło w czas. Z moim tempem i powerem robótkowym jest ostatnio nieco lepiej - jest szansa, że szalik załapie się choć na końcówkę zimy.

Wzór to Garden Gate - urzekł mnie od pierwszego spojrzenia. Najbardziej podoba mi się w kolorystyce oryginału - tylko, że ja lubię rozjaśniać zimę wesołymi kolorami (mam wrażenie, że ludzie zimą ubierają się strasznie ponuro - szarobure okrycia, podobne dodatki, a przecież biel śniegu aż się prosi o radosną i jasną kolorystykę) więc mój wybór padł na różowo-wrzosową Prestige Yarn-Artu. Kolor na obu zdjęciach nieco przekłamany - w rzeczywistości jest intensywniejszy

Były Święta, był i Wichtel

2010-01-06T19:23:00.008+01:00

Jest taki sympatyczny zwyczaj na kołderkowie . Zwyczaj, który już we wrześniu powoduje u cioć kołderkowych niecierpliwe przebieranie nogami (kto mnie wylosuje, kogo JA wylosuję i o Boże- mam tak mało czasu).

Wreszcie stało się - przesyłki w drodze do adresata, chwila zwątpienia - czy dotrze na czas, czy się spodoba? I w końcu nadchodzi godzina "zero"...

Takie cuda wypadły 23 grudnia, kiedy zajrzałam do przesyłki od Tereni.

Natomiast Smyk cieszy się z wichtelowego krasnala ode mnie

Po prostu: WOW!

2010-01-04T18:15:00.007+01:00

Uwielbiam dawać prezenty, te drobne i te nieco większe, bo wiem jakie to przyjemne dostawać bezinteresowne drobiazgi (te całkiem drobne i te nieco większe)- zrobiony, kupiony specjalnie dla mnie.
Ot, takie jak...

...urocza i nieprzeciętna...

... bransoletka. Zrobiona specjalnie (jej!) dla mnie. Przez Kitiarę.
Zdjęcia też są jej autorstwa. Bo Kitiara, poza tym, że jest przyszłą monopolistką polskiego rynku biżuteryjnego, jest też zapaloną fotograficzką - amatorem.

Aniołek z różkami

2010-01-01T18:10:00.005+01:00

Prawda, że to najsłodszy malec pod słońcem (i księżycem)? I jak uroczo wygląda w czapie od cioci Ani. Trochę za duża wyszła (upss) ale młody na szczęście ma zamiar rosnąć dalej. Kiedyś dorośnie...

Czapka to nic innego jak Lil' Devil Baby Hat z włóczki Tweed YarnArtu (polecam), druty 4,5 mm

Ho ho ho...

2009-12-23T23:13:00.002+01:00

Niech magiczna noc
wigilijnego wieczoru
przyniesie Wam
spokój i radość.
Niech każda chwila
Świąt Bożego Narodzenia
żyje
własnym pięknem.

Rekordzistka

2009-11-18T21:22:00.009+01:00

Chyba pobiłam jakiś rekord. Nawet więcej niż chyba. Rekord w ilości czasu, jaka upłynęła od skończenia robótki, do jej zaprezentowania - takiego oficjalnego, na ludziu i w ogóle.

Tyle tytułem wstępu - TADAAM!!

Surface: 4 motki z hakiem (haczykiem właściwie) bordowej Chainette, druty 3,5 i 4 mm. Próbka wyszła mniejsza niż z włoczki zalecanej więc robiłam rozmiar 42 - wyszedł 38 (chyba).

Whisper: półtora motka włóczki Kashmir, druty numer: 3,0; 3,5 oraz 4,0 mm, robiłam wg. "przepisu" na 20''.
Trudno go jakoś sensownie uwiecznić.

Prosto z Pragi

2009-11-14T21:48:00.009+01:00

Już bardzo dawno dotarła do mnie przesyłka od Fanaberii. Wstyd - wstyd, że jeszcze o tym nie wspomniałam. Powinnam było zrobić to dawno...

Cudna poduszka wypełniona lawendą, z haftowanym monogramem, zrobiona specjalnie dla mnie i z myślą o mnie.

Poczułam się jak ktoś wyjątkowy, wręcz nieco arystokratycznie (ach - ten cudny monogram)...

Basiu - cały czas brakuje mi słów... Dziękuję Ci...

Nudno nie było

2009-11-07T19:02:00.005+01:00

Introwertyk plus blog to jednak nie do końca udane połączenie. Tzn. udane tylko strasznie nudne - owocuje wpisami raz w miesiącu. Nawet rzadziej - jak widać na załączonym obrazku. Notce konkretniej, a jeszcze konkretniej częstotliwości notek.

Front robótkowy stoi - nie kwiczy, po prostu stoi. Z braku czasu. I chęci. Bo ja w stresie i nerwach nie potrafię.
A były i stresy, i nerwy, i brak czasu, i milion drobiazgów po drodze.
Bo moja krakowska babcia zafundowała mi rozrywkę. Pewnej pięknej nocy, trzy tygodnie temu, wizytę w łazience zakończyła klasycznym zaliczeniem gleby. Z licznymi atrakcjami dodajmy. No nie licznymi- z jedną podstawową atrakcją - złamaną szyjką kości udowej.
SOR (4 bite godziny- no litości), potem w końcu przyjęcie na oddział, potem zabieg (udany - jupiiiii), potem nerwy czy będzie chodzić, jak sobie poradzimy i dwa miliony innych problemów (takich, których normalna dusza nie wymyśli- moja jest akurat stuknięta więc wymyśla co się da).
A w tym wszystkim ja - pomiędzy pracą, szpitalem, obiadami, porządkami i dziadkiem (też ciężko chorym).

Powoli mi stres mija - nawet zaczynam przesypiać porządnie noce. Minie całkowicie to może i wena robótkowa wróci? Oby, bo mam już zaległe prezenty do wykonania, no i Święta wielkimi susami się zbliżają...

Frywolitka w odcinkach

2009-09-26T22:39:00.003+02:00

Jak na kolejne odcinki powieści drukowanych swojego czasu w czasopismach - czekam z zapartym tchem - co będzie dalej? Jak rozwinie się akcja? Czy będą kółeczka, czy też może same łuczki?

Opowieść snuta przez Renulka - jak najlepsze historie bardów - trzyma w napięciu i sama autorka nie wie co się stanie...

Wspólne plątanie z Renulkiem - bez schematu (moje guru tworzy go na bieżąco).
Wybaczcie krzywizny, to efekt nie trzymania czółenek przez dwa lata. (jak z jazdą na rowerze - tego się nie zapomina ale pierwsza jazda po przerwie slalomem).
Nie mogłam się oprzeć nawoływaniu Renulka do wspólnego supłania. I dobrze się stało...

Bartłomiej

2009-09-24T22:36:00.005+02:00

Bartłomiej ziewnął, przeciągnął się i jak nie zacznie litanii narzekań...
A to spać nie może, a to za późno spać chodzą, a to za wcześnie wstają, a to kot za głośno mruczy i generalnie to jemu jest źle, bardzo źle. I on się wyprowadza, on w takich warunkach nie może.

I poszedł. I dobrze. Bo ja już miałam dość jego narzekań - w końcu od marudzenia to w tym domu jestem ja!

Do mamy sobie poszedł - bo urodziny miała.

Jakoś żaden anioł nie chce u mnie zagościć na dłużej - a ja tak lubię janiołki. I spać lubię...
Może taki stróż sypialniany sam sobie musi wybrać właściciela? Zupełnie jak porządny pluszowy miś...

Armia na glinianych nogach

2009-09-15T21:37:00.010+02:00

Galeria Krakowska rozpieszcza nas co jakiś czas różnorakimi imprezami i ekspozycjami. A to wystawa krakowskich szopek, a to pokazy nowych kolekcji lub statek wikingów. Poziom, jak to zwykle bywa przy tego typu wydarzeniach, różny ale każdy ma okazję znaleźć coś dla siebie.

W zeszłym tygodniu pojawiło się coś,co wprawiło mnie w istny kociokwik. Armia, Terakotowa Armia, a konkretnie to figury imitujące niektóre z tych cudeniek. Niestety nie naturalnej wielkości, że niby jakieś takie za duże by były czy coś...phi...

I daję słowo, że słyszałam jak duch cesarza Qin Shi chichocze gdzieś pod kopułą Galerii...

Powroty

2009-09-12T18:38:00.003+02:00

Minęły wakacje, minął urlop (szybko, za szybko, o wiele za szybko), a do mnie powróciły robótkowe chęci. Chcę dziergać, wyszywać, kleić, malować - wszystko, dużo, na raz.
Zrobiłam nawet listę (bo ja tak w ogóle to lubię robić listy) - długa jest, oj bardzo długa - a to tylko te najpilniejsze, praktycznie same prezenty. I znowu doba jest za krótka, znowu brakuje cudownej maszynki do produkcji międzyczasu i krasnala domowego do odbębniania obowiązków domowych - innymi słowy "przychodzę" do siebie. Czuję się jak po długiej podróży...

Tak więc (no wiem - od więc itd.) robię, dłubię i nie pokazuję. Bo znowu część prac jest tajemnicą - w końcu jak prezenty to prezenty.

Ale co przeczytałam przez ten czas to moje - znacznie zwiększyłam średnią krajową, no w końcu ktoś musi ratować honor narodu (choć jak widzę statystyki mówiące ile Polacy czytają, to słowo daję, czuję się jak jakaś egzotyczna mniejszość narodowa)

Motylem będę

2009-08-05T22:28:00.004+02:00

Chyba nie sądziliście, że nie mam nic na drutach?

Już w maju, tuż po skończeniu ostatnich robótek, zaczęłam Cabled - robótka na sporych drutach (5 mm), z włóczki Lavita, powinno się robić szybko. I robi. Pod warunkiem, że się robi! W moim wykonaniu wygląda to tak - parę rzędów, rzucam w kąt na dwa tygodnie, znowu parę rzędów znowu rzucam, itd...itp...

Nie powiem, żeby na tym etapie robót prezentował się jakoś szczególnie okazale. Ta plątanina nitek może raczej przerażać - mam nadzieję, że dobrze wszystko obmierzyłam - przymierzyć tę gąsienice (polskie dziergaczki wdzianka ochrzciły go wdzięcznym mianem motyla) nie jest łatwo.

Imieninowa niespodzianka

2009-08-02T15:12:00.006+02:00

Tydzień temu swoje święto obchodziła moja patronka - z tej okazji parę dni wcześniej, dość niespodziewanie, pojawił się u mnie "paczkonosz". Podejrzliwie odebrałam od niego dwie paczki (podejrzliwie, bo spodziewałam się jednej), równie podejrzliwie opukałam i zerknęłam na nadawcę. W tym momencie pysio mi się roześmiało - no tak - kartka z życzeniami od Krzysi, jak miło, że pamiętała. Eeeeeeee...ale w paczce?
W sumie to niewiele się pomyliłam - była kartka, a jakże:

A razem z kartką było to:

Wieczór już miałam z głowy, siedziałam, macałam, piałam (ze szczęścia i zachwytu) i ... wąchałam (tutaj należy się chyba małe słówko wyjaśnienia - szyszka jest szyszką zapachową z lawendy własnoręcznie przez Krzysię wyhodowanej, a serce wypełnione jest częściową taką samą roślinką).

W charakterze załącznika wystąpił sampler:

Wycyganiłam go od Krzysi parę miesięcy temu i tak po prawdzie zapomniałam o tym -uuuuuuuupss. Krzysia na szczęście (moje) nie zapomniała.

Złota dziewczyna z tej Krysi - prawda?

Zaspany Anioł

2009-07-12T12:55:00.004+02:00

Sezon prezentowy w mojej rodzinie w pełni.
Przyznaję, że powoli kończą mi się pomysły na robótkowe prezenty - mam wrażenie, że wszystko już było.
Zabawne - bo zaraz po wykonaniu i wręczeniu prezentu (i po wysłuchaniu stosownych zachwytów nad wspomnianym) mam jakieś dwa miliony nowych pomysłów. Może powinnam zacząć notować? A potem zanotować gdzie zanotowałam...

W każdym razie...

Taki oto Anioł Sypialniano-Stróżujący zamieszkał w Busku-Zdroju u mojej chrzestnej. Przyszedł ze mną jako gość imieninowy i koniec, nie wyjdzie i już. No to został.

Czasami człowiek musi

2009-06-24T23:12:00.005+02:00

Lekki zastój zapanował na moim blogu - a wszystko przez totalnego lenia robótkowego, który rozgościł się w moim mieszkaniu na całego. Leń jest bestią złośliwą - rzutuje też na wszelkie inne formy aktywności, a ja kłócić się nie lubię. Efekty, a bardzo proszę: moja ostatnia notka zdążyła już wejść w okres starości, praktycznie zerowe wyniki w sferze robótek i gigantyczne zaległości blogowe/mailowe/itepe.
A może czasami człowiek musi? Odsapnąć i po prostu polenić się? A może po prostu przedawkowałam - czy w ogóle można przedawkować robótki?

No nie - aż tak źle nie jest (podkreślmy "aż tak"). Coś tam dziubnęłam - choć nie wiem czy się liczy bo właściwie zostałam zmuszona sytuacją - Mały Wojtek Dorfi nie mógł zostać bez stosownej, pamiątkowej metryczki. Co było robić - ciocia przysiadła i wyhaftowała:

Dumni rodzice dostali kartkę okolicznościową:

Krzysiu - Dziękuję za wyróżnienie - ja osobiście nie wskazuję nikogo - nie jestem w stanie wybrać wśród tylu wspaniałych blogów tych naj.

Spotkała mnie też w tym tygodniu przewspaniała niespodzianka, o to co przygotowała dla mnie Fanaberia (zdjęcie pochodzi z jej bloga):

Wiosna = rozleniwienie

2009-04-25T14:39:00.004+02:00

Wiosna zupełnie mnie rozstroiła - najchętniej nie robiłabym nic poza jej kontemplacją. No dobrze mam tak zwanego "lenia"...

Od paru dni zastanawiam się co by tu zacząć. Ręce świerzbią, a ja myślę i myślę, który z tych projektów, co to miały być teraz zaraz, ruszyć. Kończy się to tak, że od kiedy skończyłam Surface i Whisper (upsssssss - czyżbym zapomniała o tym wspomnieć?) nie robię nic. Nic robótkowego - choć gdyby nie to, że pracodawca swoje prawa ma (zero zrozumienia dla wiosny i mojej chęci przeleżenia wiosny w hamaczku i z dobrą książką), to pokryłabym się całkiem niemałą wartstewką kurzu (wypisz wymaluj jak Garfield).

Czy macie pojęcie jak trudno sfotografować Whisper na czymkolwiek poza człowiekiem?
Zdjęć naludzkich póki co nie ma - będą jak się trafi ochotnik do naciśnięcia pstryczka w aparacie przy równoczesnym założeniu jako takiej prezencji modelki.

Happy Easter

2009-04-11T16:59:00.002+02:00

Z okazji Świąt Wielkanocnych

życzę Wam wiosny, wiosny i jeszcze raz wiosny!

Pękających na drzewach pąków,

ziemi, która zaczyna pachnieć i słońca, które nie tylko świeci, ale wreszcie

także grzeje.

Życzę Wam wiosny w życiu codziennym, rodzinnym, w pracy,

na koncie bankowym ale przede wszystkim życzę Wam wiosny w sercu

2009-04-10T00:29:00.005+02:00

Kupiłam kotu pudełko. Po butach. Żółtych butach.

Podobnie jak Brahdelt zakochałam się w tych butach od pierwszego kopa. Brahdelt dzięki, że wypatrzyłaś te buty. No i kota też dziękuje - z pudła nie wychodzi od paru godzin. Mam nadzieję, że grypsować nie zacznie..

Nie dało rady- wiedziałam, że nie wytrzymam i coś z tych nowych włóczek zacznę. Zerknęłam na kąt, w którym leżą części kardigana - e nieeee, blokować to mi się stanowczo nie chce, może za chwilę - i uciszając wyrzuty jestestwa (jak to tak niewiele zostało) zaczęłam. Whisper zaczęłam.

Włóczka - identyczna jak w wersji Yarnferret. Rozmiar najmniejszy. Przyjemnie się go robi i dość szybko to idzie. Ten kawałek na zdjęciu to rękaw i połowa pleców.

Dobrocie wszelakie

2009-04-05T21:54:00.016+02:00

Zaczęło się w piątek - od wyglądanej z niecierpliwością paczki z zamotanych. Niby mam co robić, niby mam z czego, a mimo to przesyłki wyczekiwałam jak kania dżdżu.

Trochę Luny na niedźwiedzie łapki a'la Dagna, Kashmir na Whisper i być może jakiś szal - cały wieczór spędziłam na macaniu, wąchaniu i tarzaniu się we włóczkach. Dać dziecku zabawkę to traci resztkę zdrowego rozsądku.

A w weekend była kawa z Keetey i kolejne dobroci.

Gruby, sztywny akryl z przeznaczeniem na koszyczki i ...

... śliczny i pomysłowy futeralik na komórkę. Ciągniemy za wstążeczkę i...

...telefon sam nam wpada w łapki.

A przy okazji kawy i pogaduch (mimo że praktycznie w biegu) uświadomiłam sobie jak niewiele potrzeba, żeby doładować akumulatory. Ot wystarczy wiosna w pełni i spotkanie z kimś dawno nie widzianym...

Owca w Wielkim Mieście

2009-04-03T22:22:00.006+02:00

Taka Owca musi się imać różnych zajęć. W końcu trawka w parkach miejskich taka wcale darmowa nie jest. No i ten zakaz deptania po trawie. A owca jeść musi. No to znalazła sobie dość intratne zajęcie. Została szefem kuchni w knajpie "U Patrynia".

Patryka fascynuje gotowanie i chętnie pomaga mamie w tych fajnych zajęciach domowych. Jest też chory, ciężko chory - więc kołderka dla niego powstaje w tempie błyskawicznym. Patryk ma dopiero 3,5 roku.

Z braku czasu...

2009-03-30T22:24:00.007+02:00

I znowu długa cisza zapanowała na tym blogu. Za długa - ale minione dwa tygodnie nie obfitowały w wolny czas. Zaległości na blogach i całym netowym światku mam kolosalne. Robótki, które już dawno powinny być skończone, a także zaczęte i skończone, nadal kwitną w fazach WIPów tudzież planów.

Jedyne za co udało mi się zabrać to ekspresowy kwadrat dla "kołderek za jeden uśmiech". Niejako z konieczności, bo skoro się zobowiązałam to jakoś nie wypadało nawalić. I tym sposobem wrodzone poczucie przyzwoitości nie pozwoliło mi na całkowity zastój robótkowy.

Zanim udało mi się zabrać za ten wpis kwadrat został skończony - przybyło jeszcze imię chłopczyka, dla którego kołderka będzie przeznaczona. Tyle tylko, że czeka na wyprasowanie i wygląda na to, że jest to najtrudniejsza część podczas jego produkcji, wszak zajmuje całe 2 minuty z rozgrzaniem żelazka włącznie.

No dobrze- chyba i tak nikt by nie uwierzył, że przeżyłam choć kilka dni bez drutów w ręce. Choć kilka rządków przed snem...

... i tym sposobem mój Surface ma już oba przody i pół rękawa. Powinnam skończyć go do końca tego tygodnia. Choć coś czuję przez skórę, że w między czasie zacznę coś nowego. Oby tylko na jednym się skończyło.
Najbardziej kusi mnie takie oto cudeńko:

Ta bluzka to jeden z modeli Victoria Secret. Nieocenione dziewczyny z forum osinka już dawno rozpracowały "serwetkowca". Szczególnie kilka wersji przypadło mi wyjątkowo do gustu: Yantarik, Jennici i Vleki. Póki co chcę zrobić wersję letnią - bawełnianą (choć nie wiem czy znajdę odpowiedniej grubości bawełne, bo rozmiar modyfikuje się poprzez rozmiar drutów - w moim przypadku wypadałoby wziąć 5 lub wyżej), a wersja zimowa Tysyi też wydaje się niczego sobie.

Na szczęście z babcią już lepiej - jest już w domu, słaba niesamowicie więc wymaga permanentnej pomocy. Z tej okazji wzięłam urlop i nie ukrywam mam nadzieję pomachać drutami.

Odtajnione

2009-03-17T18:34:00.011+01:00

Jej - jeden z hafcików mogę w końcu pokazać.
Owieczki próbujące baletu trafiły na gigantyczny patchwork - urodzinowy dla Renulka. Pokazałabym Wam jaki jest cudny, superaśny, wspaniały i piękny (naprawdę chapeau bas dla cioteczek szyjących to cudo) ale póki co zdjęcia są niedostępne, a szkoda bo jest na co popatrzeć. Musicie mi wierzyć na słowo.

A to - to moi drodzy jest mój Surface. W fazie "tył i lewy przód". Jak widać, niewiele widać, ale robótka na tym etapie nie prezentuje się jakoś powalająco - zdecydowanie półprodukty lepiej wyglądają na manekinie niż w charakterze kolorowej, artystycznie rzuconej na stole szmatki.
Włóczkę zgapiłam od Dagny i Kath - bordowa Chainette. Na większych drutach niż dziewczyny - bo na 4 mm (ściągacz na 3,5). Próbka na szerokość wyszła nieco szersza, za to (ciekawostka!) na długość idealnie. Robię więc rozmiar S na szerokość i M na wysokość (jakimś cudem jeszcze się nie pomyliłam - podkreślmy jeszcze).

Z wyliczeń wychodziło mi, że tym razem sweter nie będzie taki super dopasowany. Pierwsze przymiarki wskazują jednak, że tradycyjnie obliczenia sobie, a praktyka sobie (sic!) - prucia odmawiam (póki co).

A prywatnie się sypie.
Babcia poszła na zabieg operacyjny - złośliwy guz na jelicie. Poprzedni tydzień stanął więc pod znakiem lekkiej (ok, ok - gigantycznej) paniki, bo serce słabe, bo ciśnienie, bo już kiedyś były problemy z wybudzeniem, itd.
Zabieg się udał, babcia zaczęła dochodzić do siebie ale żeby za pięknie nie było posypały się komplikacje. Szczegóły pozwolę sobie darować - nie są zbyt przyjemne. Generalnie takich komplikacji nikt się nie spodziewał. Ponoć jest już "ciut" lepiej, co nie przeszkadza mi kwitnąć w stanie skrajnej histerii.

Detoks

2009-03-07T11:36:00.005+01:00

Nie tknęłam drutów przez ostatni tydzień! Uwierzycie?!

Najpierw feta imieninowa w Busku, a potem - potem zostałam grzecznie kopnięta w 4 litery i zagoniona do tajnego haftu na równie tajny projekt. Haft miał być gotowy na początku lutego, no ale chyba każdy rozumie jak trudno jest się oderwać od drutów.
Ostatecznie grzecznie siadłam i twardo krzyżykowałam co jakiś czas tęsknie zerkając w stronę koszyka z nowymi włóczkami. Skończyłam w porę - tuż przed pojawieniem się pierwszych objawów detoksu, no prawie - będę się trzymać wersji, że moje gigantyczne roztrzepanie w pracy to skutek odstawienia drutów.

Za to udało mi się spruć jedno ciuchlandowe swetrzysko. Jedno, bo drugie jest jakoś dziwnie robione- na oko miesiąc destrukcyjnej zabawy.

To moje koszyczki są. Takie a'la Ikea.

A w nagrodę za to, że taka niby dzielna byłam:

Liwia - na wdzianko Fiubzdziu. Miała być czekoladowa - nie było (jak nic Dziabnięta wykupiła wszystko) więc kupiłam brązowy substytut, a teraz analizuję : robić z brązowego czy szukać czekoladowej. Jakoś brąz do mnie nie przemawia. Marzę o takiej czekoladce jak w wersji Kath.

Corona

2009-02-25T18:31:00.009+01:00

Corona, jak się okazało, jest wyjątkowo udanym projektem. Ot taki codzienny, sympatyczny sweterek.

Pogoda do bani- mało światła na zewnątrz i w pomieszczeniach, więc generalnie nie było nam łatwo zrobić jakieś porządne foty. Na ulicach jest tak buro i "chlapowato", że nawet nie startowałyśmy z sesją plenerową - za tło tym razem posłużyło nam jedno z wejść na parking w Galerii Krakowskiej (my, czyli team: szanowna modelka i Kasia "Keetey" w roli fotografa - czyli sztampowo).

Kolorki nieco przekłamane - ale to standard.

Schemat Corony można znaleźć na stronie Canary Knits.
Ja użyłam włóczki akrylowo-wiskozowej (w ramach zużywania zapasów) Gokova (Kartopu). Poszło równe 5 motków (kaptur kończyłam na włóczkowych oparach i ze strachem w oczach, a kaptur przecież musiał być).
Druty: 4,5 mm.
Większość swetra robi się na około - szwy są tylko na kapturze i pod pachami - nie powiem podobało mi się takie udogodnienie.

Zwoje i wiśnie

2009-02-24T17:34:00.010+01:00

Te wszystkie przełączki, kabelki i zwoje w końcu zaskoczyły. Cała ta wielka machina sterowana przez maciupeńkiego człowieczka z brodą, zwana przez co poniektórych mózgiem, wybrała w końcu włóczkę na Surface. Wybrała - wielkie słowo- zerżnęła po prostu od Kath (tylko po to, żeby zaraz po odebraniu przesyłki zacząć się zastanawiać czy na pewno).

Bordowa Chainette jest śliczna. I żadne zdjęcie na świecie nie oddaje koloru.

Mam nadzieję, że 5 motków mi wystarczy. Tego koloru nie było dłuższą chwilę w zamotane.pl , w końcu pojawiła się właśnie w ilości tych nieszczęsnych 5 motków, więc nie ma póki co możliwości dokupienia w razie czego.

To była ta łatwiejsza część. Gorzej było znaleźć coś pasującego na wiśniowego Australa. Ten kolor juz prawie zaczął mi się śnić po nocach. W końcu, chyba sukces - bluzeczka o apetycznej (i pasującej do koloru włóczki) nazwie: Cherry projektu Anna Bell (zdjęcie pochodzi ze strony projektantki).

W pierwotnej wersji (czyt. przed odkryciem tegoż Australa) miała powstać z jakiejś przyjemnej bawełny jako całkiem letnia bluzka. Bawełna nadal bardzo mi tutaj pasuje, więc kto wie, może w końcu powstaną dwie?

To moja Corona - bez wkładki tłuszczowej. Wkładce nie ma kto zrobić zdjęć, a pochwalić się musiała. Może jutro będą.

Przeprowadzka

2009-02-23T19:00:00.000+01:00

Postanowiłam przenieść blog z bloxa na inny adres. Jak widać wybór padł na blogspot. Mam już dość szwankującego bloxa, natomiast podobają mi się opcje oferowane przez google. Niestety wpisów stamtąd nie da się eksportować (sic!) będzie więc blog dwuczęściowy.

Poprzedni adres to: http://lucille.blox.pl/html

i to tam zaglądajcie w poszukiwaniu poprzednich postów.

Póki co jest tutaj jeszcze ubogo. Z czasem przeniosę wszystkie zakładki i wzbogacę stronę gadżecikami.

Update

2009-02-18T15:19:00.001+01:00

Jestem, jestem - nie lenię się, nie zasypało mnie, najazd oficjeli NATO nie odciął mnie od sieci (kilku notabli więc oczywiście trzeba zamknąć, na całe trzy dni, najruchliwsze ulice w mieście - cudownie po prostu), no więc nic z tych rzeczy. Brak weny - ot co. Bo żeby coś napisać to trzeba mieć wenę - chociażby tycią, tycią. Bo samo wklejenie zdjęć się nie godzi - sztuka cierpi, perfekcjonizm kwiczy i tym podobne kwiatki.

W końcu, upomniana z kilku stron, wykrzesałam z siebie minimum inwencji - akurat tyle ile potrzeba, żeby się pochwalić skończonymi drobiazgami.

Ooo-takimi na przykład skrzacikami. Skrzaty póki co imion nie posiadają i nazywane są Gnomek 1 i Gnomek 2 (bardzo oryginalne - wiem, wiem - jak ci rodzice co synów nazwali: Jan starszy, Jan, Jan młodszy)

Są to Yuletide Gnomes, wzorek można nabyć tutaj. Świetny patent na zużywanie resztek - w moich jest: Polo, Oliwia i Kotek.

I skarpetkami się pochwalę- a co! Groovy socks oczywiście skończyłam - super fajna sprawa takie skarpetki.

I ten berecik co go już dawno skończyłam - też obfotografowałam:

Berecik się Slouch nazywa, wzór darmowy.

Druty 5 i 5,5 mm, włóczka to Azteca firmy Katia (miodzio).

Mam, mam, mam, mam!

2009-02-03T15:22:00.002+01:00

Mam! I cieszę się jak dziecko. Co tam dziecko! Jak kitek wpuszczony do ptasiego inkubatora!

Bo dzisiaj Pan Listonosz (generalnie najlepszy listonosz pod słońcem wręcz listonosz z powołaniem, ba nawet dzwoni zawsze dwa razy) przyniósł przesyłkę co to mu się do skrzynki nie zmieściła (tak dokładnie- mój Listonosz przynosi takie rzeczy, zamiast: wyrzucić, rżnąć głupa, wrzucić awizo, wciskać na siłę - właściwe podkreśl). Napisy na przesyłce brzmiały jakoś z niemiecka więc zbytnich wątpliwości co do zawartości nie miałam. Możliwe, że nieco przestraszyłam listonosza wyrwaniem mu paczuszki z obłędem i zachłannością w oczach. Ale czy ktoś się będzie temu dziwił skoro w środku znalazłam to:

Jap! Doszły dzisiaj moje zamówione druty. Z prędkością przekraczającą prędkośc światła, nie minął nawet tydzień od złożenia przeze mnie zamówienia -a tu proszę. Zamawiałam je tutaj. Sklep już wcześniej sprawdzony przez Kath, a teraz i ja mogę go śmiało polecić.

Drutki są cudowne. Nie będę się tutaj rozwodzić nad ich wadami i zaletami - wspaniałą i rzetelną recenzję napisała już Kath (i przyznam się, że to właśnie jej opinie wpłynęły na moją decyzję o zakupie).

Równocześnie z drutami doszła druga - sporo mniejsza przesyłka, ale za to z równie wspaniałą zawartością:

Markery do drutów - wykonane przez Koroneczkę i można je nabyć w jej sklepiku. Zdjęcie nie oddaje ich uroku, kolory są przekłamane no i nie widać "niuansów" koralików. Zdążyłam je już sprawdzić w boju i jest to to, czego tygryski potrzebują do pełni szczęścia przy dzierganiu.

I znowu wip

2009-01-30T16:04:00.001+01:00

Z jakiegoś dziwnego powodu, wydawało mi się kiedyś, że przecież wystarczy jedna rozbabrana robótka na raz. Skąd u licha wzięło mi się takie niedorzeczne wyobrażenie(widać młoda i durna byłam)?
Właściwy stan rzeczy to przecież kilka prac, każda na innym etapie.
Człowiek lubi mieć wybór, więc taki stan rzeczy jest naturalny. Tym bardziej, gdy jeden sweter czeka na jakikolwiek odruch miłosierdzia z mojej strony (czarny golf), drugi na lepsze druty (jaaaaaaaaaaaaap - zamówiłam knitpicksy! zamówiłam knitpicksy! zamówiłam, knitpicksy!...), a przestoje na drutach niewskazane. Więc (no wiem- od więc nie zaczyna się zdania) nie mam przestojów. Będę miała za to nowe skarpetki.

W rzeczywistości są słodsze, i ładniejsze, i w ogóle.

Obawiam się, że wsiąkłam w amerykańską skarpetkomanię na całego. E tam, wcale się nie obawiam - własnoręcznie wydziergane skarpeciochy są super i mają wszystkie skarpetki pod sobą - howk.

A zaległe prace, wymagające innych technik, leżą i pokwikują. Niech ktoś mnie kopnie w tym temacie...

Mętlik

2009-01-22T16:08:00.000+01:00

Kath specjalnie dla mnie zrobiła próbkę z Austral, żebym mogła naocznie przekonać się jak wychodzą Surfacowe bąble na tej włóczce. I zonk. Już widziałam jak paraduję po grodzie w wiśniowym Surface, właśnie z Australa, a tymczasem włóczka jakoś nie bardzo pasuje do tego kardigana. Bąble wychodzą skromniej i są jakieśtakie (czyt. subiektywne odczucie autorki wpisu, którego nie jest w stanie opisać).

Od nadmiaru myślenia zaczęły parować mi co poniektóre zwoje mózgowe, odsunęłam sprzed oczu czarowne wizje i wzięłam się za kolejną robotę (no tak, co robi drutomaniaczka jak nie wie co robić? zaczyna coś z zupełnie innej bajki). Wygrzebałam włóczkę z zapasów (pudrowo-różówa Gokova od Kartopu, mieszanka akrylu i wizkozy) i nabrałam oczka na pulower o wdzięcznej nazwie- Corona.

A nie było mi łatwo wybrać model dla tej włóczki - wszędzie widziałam beże, zielenie, brązy... stanowczo róż do mnie nie przemawiał. Po milionie godzin spędzonych na przegrzebywaniu ravelry ostatecznie zdecydowałam się właśnie na Coronę - mam nadzieję, że nie będzie to kolejny sweter z gatunku zapełniacza szafy.

Większośc moich drutów to chińskie bambusy z Ebaya i jedyne co jest w nich pozytywnego to cena. Końce drutów dość szybko się stępiły, żyłka jest kiepsko przyczepiona do druta i (uwaga!) naciąga się. Tak dokładnie- podczas prób przesuwania oczek, oczka zawyczaj zostają tam gdzie były, za to drut zachowuje się jak kiepskiej jakośc "balonówa". Oczka należy przesuwać pojedynczo - dodawanie, że nie jest to łatwe, proste i przyjemne ,nie jest już chyba konieczne? Czuję się więc rozgrzeszona z planów zakupienia zestawu Knit Picks - szarpią po kieszeni, owszem, ale po superlatywach Kath i opiniach krążących w sieci, czuję, że nie jestem w stanie się dłużej im się opierać.

Rada puchaczy

2009-01-18T16:11:00.000+01:00

I to na najwyższym szczeblu.

Wyjątkowo urzekły mnie modele z wykorzystaniem warkoczowych sówek. Już dawno zachwycałam się takim sweterkiem, a całkiem niedawno na fali sów pojawiła się czapka. Za zimowe drobiazgi łatwiej się zabrać (szczególnie, że schemat swetra dostępny jest od niedawna) więc:

No wiem - trochę zdjęcia z wkładką nadwornemu nie wyszły (ale ja niecierpliwek jestem więc zagłuszam perfekcjonizm i prezentuje co mam) - chyba nie powinnam tak poganiać...

Czapa jest z Polo, druty 4 mm - i nie spodziewałam się, że będzie taka ciepła. Nie da się ukryć, że jestem z niej zadowolona. I nie tylko ja- o dziwo spodobała się też mojej babci (bez uwag w stylu: byłoby lepiej, trzeba było, itd.). Spodobała się na tyle, że chcąc nie chcąc zrobiłam powtórkę z rozrywki:

Ta sama włóczka, te same druty (wyszła bardziej mięsista - jak się okazało czarna Polo jest grubsza od popielatej - już nawet się nie zdziwiłam).

A potem do pełni szczęścia znalazłam rękawiczki:

Te dla odmiany robiłam na drutach 4,5 i 5, o dziwo nie wyszły "dziurawe" choć z efektu do końca zadowolona nie jestem. Marzyły mi się takie mięsiste, rustykalne - wyszły bardzo delikatne i cienkie (choć ciepłe). Do tego Polo przerabiana na piątkach mechaci się - chyba nie trafiam za tą włóczką.

Dołożyłam kilka rzędów lewymi oczkami (dokładnie 4) - przed odejmowaniem oczek na palce, inaczej musiałabym zabawić się w złe siostry Kopciuszka i poobcinać opuszki.

Okazało się, że Kath miała całkowitą rację. Jak przychodzi co do czego to z kilometrowej kolejki rzeczy "koniecznie do zrobienia" nie ma co wybrać. Cały wczorajszy wieczór przesiedziałam dłubiąc po internecie (ze szczególnym uwzględnieniem ravelry) i grymasząc: to za zimowe, to za letnie, tu mi żaden kolor nie pasuje, to mi pasuje na bardz drogą włóczkę więc musze przemyle, to mi nie pasuje na żadną włóczkę, to mi się chyba jednak nie podoba... i w tym klimacie ciągnęłam temat dopóki nie zerknęłam na blog Kath. A tam - tam cudnej urody Surface (żeby nie było niejasności - kompletnie nie ruszał mnie ten model póki Kath nie zaprezentowała swojej wersji). I nie ma zmiłuj - ja go muszę mieć, koniecznie i najlepiej teraz zaraz. Chwilowo temat utknął na etapie wyboru włóczki (z pomocą Kath może mi się uda dojść do jakichś konsktruktywnych wniosków włóczkowych).

Nie wiem jeszcze co z niedawnym postanowieniem, że kolejną włóczkę zamówię dopiero po wypłacie (oj cierpi dusza, cierpi i kwili zgrzytając zębami)...

W tak zwanym międzyczasie powstał jeszcze beret (niebiesko-turkusowo-szmaragdowy - cudnyyyyyyyy) ale nie doczekał się zdjęć z czynnikiem ludzkim (żeby jeszcze wspomniany czynnik prezentował się w nim ludzko - nie byłoby źle), tak tylko rozbudzam Waszą ciekawość ...

Za to gratisowo szyjogrzej z tzw. wkładką (więcej wkładki niż szyjogrzeja więc co wrażliwszych proszę o zamknięcie oczu)

Schematy na sowie gadżeciki można znaleźć tutaj i tutaj.

Uhuha, uhuha

2009-01-14T16:12:00.000+01:00

Zima chyba poczuła lekkie ukłucie sumienia i najwyraźniej postanowiła nadrobić zaniedbania z lat poprzednich. Nie narzekam broń Boże- tak byłam stęskniona za jakąś odmianą od grudniowej chlapy, że teraz nawet nie śmiem pisnąć. Swoją drogą - nie rozumiem mentalności naszego drogiego narodu. Narzekamy latem- bo gorąco i sucho, narzekamy jesienią - bo deszcze, bo chlapa i ponuro, narzekamy zimą- bo zimno, bo śnieg, bo mróz i w końcu narzekamy na wiosnę - bo jeszcze nie ma lata. To kiedy da biedna aura ma nam dogodzić? (żeby nie było - ja lubię wszystkie nasze pory roku, nie bardzo mogę sobie wyobrazić jak można egzystować bez wiosny i zimy, no doooobrze - czasem i mnie pogoda przytłacza, konkretnie ten gatunek dni gdy szarość dnia powoduje, że krążę po okolicy w charakterze zombi).

A ja nawet nie marznę - ooo. Nawet w środku nocy (czyt. 7 rano) gdy termometr wskazuje coś w okolicach 10, 15 stopni poniżej zera. Fakt, że przypominam nieco arabkę (wyjątkowo ortodoksyjną na dodatek). Składam się wtedy głównie z kaptura, ciepłej wełnianej czapy, rękawiczek (również wełnianych), szala okutanego naokoło szyi i twarzy. Och - i oczywiście szyjogrzeja, żeby nic ale to absolutnie nic ze świeżego powietrza nie przedarło się przez bariery ochronne. I żebyście widzieli te zazdrosne spojrzenia na przystanku.

A w kwestii szyjogrzeja- jest to poświąteczna nowość w mojej szafie. Popielaty, cieplutki - autentyczny przedmiot zazdrości wśród pracowych koleżanek:

Zdjęcia na ludziu będą, a jakże - jak tylko spotkam się z nadwornym fotografem (eeee - fotografką).

Nazywa się toto GC Cowl - darmowy schemat można pobrać tutaj

Zużyłam na niego jakieś 40 g włóczki Polo, podwójna nitka - druty 7 mm

UFO

2009-01-07T16:15:00.000+01:00

UfO leżało spokojnie w mojej szafie, od czasu do czasu znosząc umizgi minipantery, ponad rok. Jeszcze chyba nigdy nie zdarzyło mi się pracować tak długo nad jakimkolwiek projektem (ciiiiiiiiiiiiiii - ani słowa o Sissi - napisałam "chyba" prawda?), wypadało w końcu nim się zająć.

Chyba jednak powinnam wyjaśnić - nie, nie trzymam w szafie małych zielonych ludzików, wbrew pogłoskom nie widuję ich nawet i nie zamykają mnie jeszcze w Kobierzynie (kto nie w klimatach krakowskich wyjaśniam - nasze małopolskie, zaściankowe Tworki) choć niektórzy zapewne widzą mnie tam od dawna ;))) (swoją drogą ile miałabym czasu na robótki - kusząca wizja). UfO - to moi drodzy nic innego jak zapożyczony od Cat termin na niedokończone robótki (unfinished object).

Moje UFO jest czarne, zaczęłam je w styczniu ubiegłego roku i straciłam do niego kompletnie serce po odkryciu cudnych zachodnich opisów i wraz z pojawieniem się niechęci do akrylu. Ale jako że nie lubię zostawiać niedokończonych prac, podziubdziałam podczas Świąt i zostały mi już tylko rękawy i golf:

Nie śpieszę się - golf z założenie miał być nieco dłuższy, a przez ten rok artystce nieco się przybrało tu i ówdzie (upsssssss) i zapewne się w niego nie wciśnie.

Swoją drogą - muszę coś zrobić z tymi akrylami z zapasów, to może jednak polubię je na nowo choć ciutkę...

Postanowieniom mówimy nie!

2009-01-03T16:17:00.000+01:00

Na większości blogów postanowienia, podsumowania, plany na najbliższy rok, a ja w tym roku mam jedno postanowienie: nie mieć żadnych postanowień, żadnych planów. Zresztą, jak zapewne zauważyliście nie raz, moje plany mają jedną podstawową cechę - rzadko kiedy są zrealizowane! No to w tym roku idę na żywioł - Panie miej w opiece ten świat ;))

A w ramach podsumowania frontu robótkowego zrobiłam kolaż ze zdjęć moich wypocin. Zdziwiłam się jak wiele ich było, cały czas wydawało mi się, że nic nie robię, no i te długie "przestoje" - a tu proszę, jedna niespodzianka, trochę tego było - może nie tyle co zazwyczaj ale jednak.

Wichtel Anno Domini 2009

2008-12-27T21:28:00.002+01:00

Niesamowicie szybko te Święta zleciały- nie sądzicie? Ale tak to już ze Świętami bywa - wytężone przygotowania, mnóstwo pracy, a przyjemności tylko kilka chwil.

Wszystkim Wam dziękuję za życzenia - te na Waszych blogach i te pozostawione w komentarzach. Bardzo mi miło, że mimo ciut rzadziej pojawiających się wpisów, pamiętacie i zaglądacie do mojego "kącika".

Już po raz drugi niezastąpiona Dani zorganizowała na kołderkowym forum akcję wichtel* (rodzi nam się nowa tradycja). Uroczyste grupowe otwarcie nastąpiło dzień przed Wigilią, tak więc spokojnie mogę się pochwalić moim dziełem. Wichtelek zrobiłam dla e.z. (to nikt inny jak nasza Egunia) i mam nadzieję, że naprawdę jej się spodobał. Bardzo lubię "Guzik z pętelką" więc włożyłam co nieco serducha i ciepłych myśli do haftów.

I ja też dostałam - słodki, świąteczny obrazek wraz z przecudnej urody kartką wykonaną techniką pergamano (technika dla mnie nie pojęta - więc tym bardziej się cieszę). Wichtelka dla mnie przygotowała Elfix.

A ja już mam mnóstwo pomysłów na kolejną taką zabawę - za calutki rok - echhhhhhhh...

* to nic innego jak wymiana własnoręcznie zrobionych prezentów na kołderkowie, ot takie nasze małe "secret santa".

Let it snow

2008-12-19T21:30:00.001+01:00

Znalazłam w szufladzie zeszoroczne, świąteczne minihafciki. Wczoraj nakleiłam je na kartoniki (czerwień i zieleń - jak na Boże Narodzenie powstało) i tym sposobem mam nowe świąteczne kartki. Nic szczególnego - ale ja i tak wolę je od sklepowej masówki.

Karteluszki lecą już w stronę bardzo miłych osób.

A dzisiaj leciał z nieba śnieg. Prawdziwy śnieg. Mokre, zimne, bielutkie gwiazdeczki. I tak spacerując na trasie praca-dom, z całkowicie gołą głową i parasolem w ręce (tak dla równowagi) poczułam delikatne pukanie świątecznego nastroju. Na wszelki wypadek nie wspominałam mu (temu nastrojowi), że za parę dni śnieg zamieni się w artystyczną, burą breję, a nuż spłoszy się i ucieknie, więc...

Let It Snow! Let It Snow! Let It Snow!

Odchodzą wspomnienia, tęsknota zostaje

2008-12-17T21:33:00.000+01:00

Tęsknię,

i tak mi smutno w tej tęsknocie, tak samotnie.

Tęsknię,

i tyle myśli w tej tęsknocie,

że nie powiedziałam, nie zrobiłam, nie dałam, nie byłam,

że mogłam, nie chciałam...

Już nie powiem "rok temu".

Rok temu powiedziałeś, zrobiłeś, byłeś...

Już nie pamiętam Twojego głosu, uśmiechu...

Miałeś być zawsze - nie byłeś,

więc tęsknię.

Nie powiedziałeś: "żegnaj kochanie",

bo miało być lepiej,

bo mamy czas,

więc tęsknię...

Zimowy zieeew...

2008-12-16T21:35:00.000+01:00

Kompletna całkowita zimowa hibernacja - robótkowa, życiowa, ogólna...

Jedynym przejawem jakotakiej aktywności na polu robótkowym są wszechobecne nitki, kłębki włóczek, druty, igły (spokojnie - wbite w podkładkę pod komputerową myszkę-kchem),milion wydrukowanych schematów, jeszcze więcej czasopism i koszyczki, pudełka, puzdereczka - jakimś cudem mam to ogarnąć do Świąt. Póki co minipantera trwa w przekonaniu, że przespała przybycie Dziadka Mroza - wszak tyle zabawek w zasięgu łapek to nie może być przypadek.

Do tego próby otwarcia patrzałek w strasznie porannych godzinach (porannych - tfu - środek nocy!). I tu znowu kocie szczęście - w końcu 6 rano to idealna pora na kocie karesy, a zresztą - z jakich to innych powodów dwunożne miałoby wstawać tak wcześnie? Wszystko pięknie, tylko czarne przyłazi też w dni ustawowo wolne od pracy...

Noo - a jakby ktoś pytał, to reazlizacja robótkowej kolejki w powijakach - wyszło jak zwykle znaczy się.

Renulkowe

2008-12-06T21:37:00.000+01:00

Pomału odhaczam punkty z mojej listy (podkreślmy pomału). Niektóre z robótek są ściśle tajne, z innych zdążyłam już zrezygnować bądź przełożyć je na "po Nowym Roku". Generalnie coś tam dziubię cały czas.

Te fetchingi skonczyłam już dawno, przeznaczone zostały dla Renulka (tak, tak - nasza Mistrzyni frywolitkowa), baaaa - Renulek już długo zadaje w nich szyku na krakowskich uliczkach, a ja dopiero dzisiaj zebrałam się, żeby jakąś notkę wyskrobać - obawiam się, że grudzień nie nastraja mnie w tym roku pozytywnie.

Włóczka: Polo firmy Opus, jakieś 50 g zużyłam

Druty: 4, 5

Wzór: knitty.com

Z rumuńskich jaskiń

2008-11-23T21:38:00.001+01:00

Prosto z Transylwanii przyleciała do mnie pewna rodzina. Najpierw zmęczeni długą podróżą postanowili trochę odpocząć.

Potem zgodzili się wystąpić w roli modeli.

Proszę państwa oto Boo:

Ulubionym słowem Boo jest ... "boo" - niewątpliwie psychoanalitycy rodem z Hollywood wyjaśniając jego zamiłowanie do tego akurat słowa, znaleźliby sporo nawiązań do dzieciństwa w rumuńskich zimnych jaskiniach, odkryliby być może lekkie zakompleksienie naszego małego bohatera - ale któż nie wpadłby w kompleksy mając za kuzyna samego hrabiego Draculę. Na szczęście Boo nie planuje kariery w mieście aniołów - zamierza zostać w naszym kraju, gdzie bardzo mu się podoba (ponoć nawiązał już kontakty z naszymi rodzimymi Gackami - nie dziwota, bo do jaskiń Jury Krakowsko-Częstochowskiej mamy blisko).

Na wyprawę do Polski Boo zabrał ze obą dwoje kuzynów - Boosię (ponoć nietoperzowa piękność w fiolecie) i Boośka (gostek w kolorze ecru).

Wszytskie wykonane są z Oliwii Interfoxu, druty nr 4.

Wzorek można nabyć tutaj.

Słodkie lenistwo

2008-11-15T21:41:00.000+01:00

Echhhhhhhhhhhhhhh - jak ja mu zazdroszczę. Wygrzewa się we wrześniowym słoneczku, na około zapach świeżych jabłek - tylko sięgnąć łapką i już można wbić zęby w słodkie, soczyste jabłko. Taki to pożyje...

Tylko popatrzcie na to zadowolone pysio:

Pełnia kociego szczęścia, no dobrze - ludzkiego też.

Wzorek to nic innego jak wrześniowy kot z serii "Calendar Cats" zaprojektowanej przez Margaret Sherry dla firmy Heritage - bardzo przyjemnie mi się nad nim pracowało, zresztą wyjątkowo lubię wzory publikowane przez tę właśnie firmę.

Kotek ten zaszczyci swoją obecnością pewną kołderkę - nie ma to jednak nic wspólnego z akcją kołderek "za jeden uśmiech".

A w międzyczasie...

2008-11-09T21:43:00.001+01:00

Z lekkim przerażeniem podsumowałam moją ostatnią działalność robótkową. Przerażona, bo skutkiem podsumowania jest gigantyczna lista robótek z gatunku konieczniemusząbyćzrobioneprzedkońcemroku, a najlepiej do Bożego Narodzenia - a przynajmniej ich znamienita większość.

Część z nich jest do skończenia, inne jeszcze nie zaczęte, niektórym za niedługo stuknie "deadline" (termin ostateczny, którego pod żadnym pozorem nie należy przekraczać - sic!). Generalnie, najbliższe dwa miesiące zapowiadają się wyjątkowo pracowicie (i do tego będę musiała się nieco oddrutować - czy wy macie pojęcie jakie to piekielne trudne??mam wrażenie, że druty trzymają się mnie swoją własną siłą woli - choćbym nie wiem jak planowała, jak się starała je odłożyć choć na chwilę- one cały czas trwają na posterunku - jak wyjątkowo wierny pies).

Lista wygląda jakoś tak:

skończyc decoupagowe bombki (wypadałoby skoro zaczęłam je jakiś rok temu),
aniołek dla ,
wichtel (tak, tak - w tym roku też),
skrzaty "druciane", zwane gnomami (większość powinna wiedzieć, o co biega), tych skrzatów powinno powstać kilka,
torby ekologiczne i aniołki "śpioszki" (punkty chwilowo zawieszone z powodu zbiesienia się maszyny do szycia, aniołki: patrz Koroneczka),
UFO (rozwinięcie tematu w swoim czasie),
kwadracik dla ,
skończyć Summer Afternoon,
kartki na święta (przynajmniej hafty już są),
Evangelinki,
czapa pasująca do Evangelinek,
a może i coś na szyję,
Fetchingi obiecane Renulkowi,
rodzina pewnych miłych ssaków (na drutach, dokładniejsze wyjaśnienie w swoim czasie - nie będę im przecież psuć wejścia).

Ufffffffffffffff...

nie ma lekko - trzeba zakasać rękawy i druty ...ups...teges...narzędzia pracy w dłoń. Generalnie nudzić się nie powinnam , chociaż...kurka, w końcu ja zdolna bestyja jestem.

A potem kolejna lista koniecznychdoskończenia robótek, już nie tak pilna, a potem zapewne kolejna- robótek zaniedbanych przez poprzednie dwie listy, a potem to już powinno być z górki - przynajmniej do czasu kolejnej listy.... w koncu nudno tak - bez żadnej listy...

Clapotis

2008-10-23T21:47:00.000+02:00

Odporny na wszelkie szczepionki, dopada znienacka, rozwija się powoli - pomału przechodzi w czynną postać choroby. Nasilenie najczęściej następuje poprzez wzmożoną lekturę blogów i Ravelry. Uwaga - nie odkryto jeszcze lekarstwa!

U mnie bardzo szybko przeszła w postać przewlekłą - ja chcę więcej! Muszę mieć więcej!!

Włóczka: Tęcza, prawie 300 g,

druty: 4 mm

wzór: knitty.com

Zołza jestem

2008-10-20T21:49:00.000+02:00

Okropna zołza - chodzę, krążę z miną niewiniątka, rzucam jakieś aluzje od czasu do czasu i człowiek ani się obejrzy jak wpadł po uszy.

Tyle zdaniem Keetey, która od sierpnia zapamiętale drutuje i już zdążyła stać się "drutomianiaczką" z prawdziwego zdarzenia. I wszystko to ponoć moja wina - że niby nie powinnam odkrywać przed nią ravelry, ani miliona "drutowych" blogów, że teraz to siedzi i siedzi, i nic tylko druty, druty, druty....

Jeśli o mnie chodzi, to jakoś wcale nie czuję się winna - w końcu swój interes w tym miałam:

Popularne na portalu ravelry "ewangelinki" i "fetchingi", obie zrobione przez Keetey i obie MOJEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEE!

Przyszły Ninja

2008-10-18T21:51:00.001+02:00

"A jak dorosnę to zostanę Wojowniczym Żółwiem Ninja!" - oświadczył Sheldon - "Jak na filmie".

W międzyczasie postanowił zmierzyć się z "wrogiem", ot tak - dla wprawy:

Trochę mu nie wyszło:

Z żalem więc porzucił dziecięce marzenia i przyjął posadę strażnika komputera u Keetey (nie przeczytał jednak uważnie umowy, gdzie maciupkim drukiem była wzmianka o dwóch kocich istotkach dzielących komputer z Keetey).

Sheldon został wykonany z włóczki Miya firmy Basak (odcienie 056 i 029), drutami nr 3.

Schemat tutaj.

Namiastka Afryki

2008-10-09T22:30:00.000+02:00

Czyli małpa. Dokładniej Monkey, jeszcze konkretniej Monkey Socks (nie mylić z Sock Monkey) czyli dość popularne skarpetki z knitty.com. Tak, tak - w końcu popełniłam moje pierwsze "druciane" skarpetki i już wiem, że uwielbiam skarpetki - będzie ich więcej, dużo więcej...kiedyś.

Jakieś 60-70 gram włoczki "Tweed" - kolor 503, druty: 3,5 (wyszły nieco większe niż powinny być).

Wzorek stąd.

Isabella

2008-09-28T22:32:00.000+02:00

Równy miesiąc minął od poprzedniego wpisu - ma się to tempo żółwia na lodowisku, nie ma to tamto.

A Izka skończona już dawno, raz nawet udało mi się ją założyć (potem przyszło ochłodzenie i bagatelka, jakieś 13-15 stopni w zakładzie pracy - w piątek już były ciepłe kaloryfery, akurat jak za oknem słońce i temperatura powietrza w okolicach 20).

Czekała tylko na obfocenie (brak własnego, prywatnego fotografa pod ręką to tragedia - o ile coś w rodzaju prywatnego fotografa posiadam, to na pewno nie można go/jej nazwać podręcznym).

No ale doczekała się - upadła tylko koncepcja focenia w plenerze.

Bluzka powstała z Glorii Aniluxu, druty 3,5 mm. Robiłam według "przepisu" na rozmiar S - wyszła akurat "emeczka". Schemat dostępny tutaj.

Uwaga!! Jestem zadowolona! Ostatnio coraz częściej jestem zadowolona ze swoich dzianych robótek, baaaaa - nawet je noszę - dziwne, prawda? Może nauczyłam się w końcu wybierać właściwe modele? Czort wie - grunt, że jestem zadowolona z mentalnej przemiany.

Może stuknęło mi 7 lat? Człowiek ponoć co 7 lat się zmienia - może właśnie moje 7 lat minęło - bać się czy cieszyć?

Wieści z frontu...

2008-08-28T22:34:00.000+02:00

...robótkowego - oczywiście. No dobrze - drutowego frontu, bo nadal ambitnie trzymam się robótek na drutach. No cóż - jak się ma kilkunastostronnicową listę planów na Ravelry, to nie ma co się ociągać. Zastanawiam się tylko na jak długo wystarczy mi tego zapału.

Dla odmiany nie mogę się ostatnio zabrać za napisanie notki- ta powinna była pojawić się już dawno. A tymczasem zdążyłam zrobić obie części Isabelli - zostało tylko wykończenie bluzki - JAK JA NIENAWIDZĘ ZSZYWANIA!!!

No dobrze - tak właściwie to od momentu zrobienia tego zdjęcia do teraz zszyłam robótke i obrobiłam jedną pachę - została druga i przyszycie "mysich ząbków" - mówiłam, że wolno mi coś idzie dodawanie notek.

No i chyba nie uwierzycie- zaczęłam w końcu Clapotis- po dwóch latach "przymierzania się" - w końcu grunt to dobre podstawy i zbadany teren ;)))

I wiecie co? Ja już jestem zakochana w tym szalu - coś czuję, że powstanie nie jeden (to mówi ta, która nie cierpi "dublowania" robótek - to chyba największy wyznacznik mojej miłości do Clapo).

Dodam jeszcze, że robi się toto szybko i super przyjemnie.

Aaaaaaaa - spinacze oczywiście nie są cześcią robótki- w ogóle to nie są spinacze, to bardzo fachowe markery do zaznaczania ważnych części w robótce

I dla tych, którym udało się przebrnąć przez moje niezbyt składne wypociny - nagroda (a może kara - hmm) w postaci mojej facjaty wraz z kadłubem w Zielonym Czymś

Zdjęcia na ludziu by Keetey :))

Powrót bakcyla

2008-08-17T22:35:00.000+02:00

Wróciły mi ostatnio druto i szydełkomania. Wygląda na to, że tym razem na bardzo długo. Zafascynowana jestem blogami drutujących amerykanek, ich projektami, pomysłami...mogłabym wymieniać i wymieniać.

Pierwsze objawy nawrotu już są.

"Zielone coś" - czyli "Drogowcy na łące", to pelerynka "zainspirowana" (no dobrze - zerżnięta) od Dagny (słynny "Bal robotników drogowych). Całkiem przyjemnie się ją robi -przypuszczam, że nałożę ją nie raz (choć do tej pory żadne poncha nie imały się mojej szafy).

Pierwsze zdjęcie oddaje kolor włóczki, drugie pokazuje wzór. A włóczka to Sonata.

Zdjęcie na modelce, gdy tylko objawi się ktoś godny miana fotografa (czyt. potrafiący zrobić "nie poruszone" zdjęcie).

A teraz coś co przyprawia mnie o ból głowy, a moje zęby o zgrzytanie. Szydełkowa, kopertowa bluzeczka - naiwnie założyłam, że rozmiar podany przez twórcę wzoru, jest rozmiarem standardowym. Nie był - na mój rozmiar zabrakło skali, nic dziwnego skoro rozmiar 40 to ponoć 88 cm w obwodzie biustu. Rezultat - bluzka w rozmiarze S (o ile to nie XS) - nie muszę chyba dodawać, że za mała? Mamy tym sposobem kandydatkę do sprucia (gdy tylko minie to dziwne kołatanie serca i szczękocisk na myśl o tym wyrobie).

Włóczka to brzoskwiniowa Sonata. Model z Sabriny 2/2007.

Chyba chwilowo mam dość szydełkowych ciuszków - no przynajmniej tych, które powinny być dopasowane, takie bolerko, na ten przykład, to coś zupełnie innego.

Po druty też sięgnęłam, bez obaw.

Zaczęłam z białej Glorii letnią bluzeczkę (zapewne ostatni letni projekt w tym roku - kiedy to lato minęło?) - o wdzięcznej nazwie "Isabella" - wzór, jak widać, pochodzi z knitty.com.

Jak na razie wygląda to tak:

Prawda, że nie próżnowałam?

Zaraz będzie deszcz… Jeśli już nie pada.

2008-08-15T22:37:00.000+02:00

Jeśli gdziekolwiek w Stumilowym lesie pada, to pada na pewno nad miejscem gdzie siedzi Kłapouchy - taki już los tego biedaka, że jego pesymizm zawsze ściąga to, co najgorsze.

Widać zresztą po minie tego biedaka, że zaskoczony to on nie jest - raczej zrezygnowany, zapewne w parę chwil po wyhaftowaniu tego obrazka westchnął sobie głęboko.

Wydaje się, że jedyne co go może w życiu zaskoczyć, to odrobina szczęścia.

Skończony dobre parę chwil temu. Grzecznie czekał w kolejce do prasowania, fotografowania i zgrania zdjęcia na komputer. I wcale, a wcale nie był zdziwiony tymi kolejkami.

Letni przerywnik

2008-07-22T21:45:00.000+02:00

Od koleżanki, także zakręconej krzyżyczkowiczki, dostałam nitki i schemat, które zostały jej po wyhaftowanym obrazku. Nie mogłam się oprzeć tej słodkiej buzi i tym sposobem zaczęłam "Summer Afternoon" od firmy Janlynn. Początkowo obrazek miał być prezentem ,jednak po kilku pierwszych krzyżykach, stwierdziłam, że nie będę w stanie się z nim rozstać- zostanie więc w domu.